Crestas e vales lévannos ata as pegadas dos vellos glaciares.

A sucesión de profundos vales e redondos cumes é froito do glaciarismo que modelou estas alturas no pasado máis remoto. Deste xeito, desde os cumios da serra é posible observar un abraiante circo glaciar e a impresionante caída de varias fervenzas desde o alto dos barrancos.

O mato de altura énchese de flores amarelas e malvas cada primavera, e cada inverno cóbrese de neve. As especies que o forman son diferentes segundo avanzamos pola ladeira, e vannos indicando a altitude á que nos encontramos. No máis alto dos montes podemos atopar endemismos botánicos, como algúns piornos.

A fauna salvaxe é a única habitante destes montes, xa que non hai poboacións humanas nin explotacións gandeiras en todo o parque. Lobos, corzos e xabarís comparten territorio con lontras, martas e varias especies de aves de rapina.

No fondo dos vales, ao abrigo das abruptas ladeiras, consérvanse bosques maduros. O carácter mixto dos climas continental e mediterráneo fai que bosques de carballos e rebolos convivan con teixos, acivros e abruñeiros.

Fai clik aquí para máis información sobre o Parque Natural do Invernadeiro